Książki

„Ostatnie lato Wandalów”

Jesień 556 roku. Na peryferiach znanego świata, w na wpół opuszczonym kraju nad Wisłą resztki dawnych mieszkańców starają się przetrwać. Czasem wbrew starym bogom i pradawnej tradycji. Stary król próbuje wskrzesić dawną świetność swojego ludu, jego synowie ostrzą sobie zęby na tron, jego córka, Wanda, wariuje z samotności i coś zalęgło się pod królewskim wzgórzem. Możni spiskują, obcy i swoi grożą wojną, a okrutni bogowie łakną zemsty. Potwory jak ludzie i ludzie jak potwory. Stary świat chyli się ku upadkowi… lecz pozostawi po sobie legendę.

Mroczny dramat kilkorga bohaterów na tle walki o władzę i przetrwanie. Ktoś powoli osuwa się w szaleństwo, ktoś coraz bardziej gubi się w konsekwencjach swoich działań, ktoś inny zbyt szybko i boleśnie dorasta.


Autor o książce:

Elżbieta Cherezińska o książce:

…Ostatnie lato Wandalów to historia wielu mężczyzn i trzech, ale za to charakternych kobiet w tym jednej Wandy. Tak, tej słynnej „co Niemca nie chciała”. Tyle, że w świetnej powieści Jakuba Urbańczyka wszystko jest inaczej, niż w legendzie. Dałam się porwać w wartki, gęsty od zdarzeń i znaczeń nurt Wandalasunty. Zafrapował mnie świat Wandalów i Sklawinów, bo choć stworzony ze strzępów przekazów i kronik, wydaje się namacalny i rzeczywisty. Atutem są tu bohaterowie – wyraziści i zdecydowani, choć niejednoznaczni. Zostali ze mną na długo. Wypełnili pustkę na wzgórzu nad Vistlą.”

ELŻBIETA CHEREZIŃSKA – pisarka

Nie wiem co bardziej imponujące: talent i wyobraźnia Jakuba Urbańczyka, który z kilku ledwie stron „Kroniki” mistrza Wincentego Kadłubka o królu Kraku i jego córce Wandzie, wyczarował pasjonującą opowieść, […] czy imponująca kwerenda, jaką wykonał, żeby nie był to wyłącznie beletrystyczny popis utalentowanego autora, lecz także źródło wiedzy o tym, […] co mogło dziać się miedzy Wisłą i Odrą, gdy zaczął pojawiać się tam etnos, który dał początek naszej tożsamości. Przednia lektura zarówno dla pasjonata „twardej” historii, jak i miłośnika dobrej powieści historycznej.”

MIROSŁAW MACIOROWSKI – redaktor naczelny tygodnika „Ale Historia”, dodatku do „Gazety Wyborczej”

Książka dostępna w księgarniach stacjonarnych i internetowych oraz na stronie Wydawnictwa.


„Kraj, na który Bóg się rozgniewał”

Rok 530 n.e., Kartagina, Afryka Północna. Dawna stolica punickiego mocarstwa, zniszczonego przez Rzymian, zostaje w 439 r. podbita przez Wandalów i Alanów. Teraz jednak, niecałe sto lat później, „barbarzyńskie” królestwo chwieje się w posadach targane wewnętrznymi konfliktami i szarpane podjazdowymi wojnami. Tymczasem, w prowincjonalnej Hipponie życie biegnie swoim własnym rytmem lokalnych intryg i drobnych romansów. Naczelnik Beketar lawiruje między poezją, a kobietami, bezskutecznie starając się unikać polityki, wyzywająca Brunfrida próbuje być lwicą pośród wilków, a ambitny Alamund konsekwentnie wspina się po szczeblach władzy. Ale już niedługo. Wkrótce pradawne moce i brutalna polityka upomną się o swoje.

Utrzymany w klimacie poprzedniej części prequel „Ostatniego lata Wandalów”, w którym starzy i nowi bohaterowie pokazują, że pewne sprawy są niezmienne i wąż nie bez powodu połyka swój ogon.

„Wszystkie historie Bette dobrze się kończą. To dlatego, że wie, kiedy przestać pisać.

Zna sekret opowieści. Jeśli ciągnąć je zbyt długo, zawsze kończą się śmiercią.”

Neli Gaiman, „Sandman”

Opowiadania i dodatki

Żadna historia nigdy się nie domyka…

Wywiad z autorem dla portalu Bestiariusz.pl.

Jak zostać młodym (obiecującym) pisarzem − poradnik w odcinkach

„Poradnik” ukazywał się w odcinkach na Facebooku niedługo po premierze książki. Tu wszystkie części zebrane razem.

„Miasto lwic”

Opowiadanie, które w 2004 r. ukazało się drukiem w piśmie „Science-Fiction”. Wśród ruin starożytnej cywilizacji, na grobach bogów stary kłamca snuje historie, które kiedyś dadzą początek wielkiemu dziełu.

„Inkubator”

Społeczeństwo przyszłości – Obcy, ćpuny, korporacje i życie na sprzedaż. Opowiadanie nawiązujące do klasyki kina S-F.

Kasandra’44

„Kasandra” Powstania Warszawskiego. Opowiadanie, a właściwie migawki z miejsca tragedii.

Europa u progu wielkiej wędrówki ludów

Mapa przedstawiająca możliwe umiejscowienie głównych plemion i związków w Europie u progu wielkiej wędrówki ludów – koniec IV wieku.

A za jakiś czas kolejne: historia, fantastyka, może jakaś bajka…

„Pił sobie król”


Był sobie król, był sobie paź i była też królewna.
Żyli wśród róż, nie znali burz, rzecz to zupełnie pewna.
(Lecz paź miał nóż, nie znosił róż, rzecz to zupełnie pewna.)


Kochał ją król, kochał ją paź, kochali ją oboje
i ona też kochała ich, kochali się we troje.
(Lubiła ich, kochała blichtr, kochali się czasem we troje.)


Lecz żeby ci nie było źle z zawiści, ukochana,
zapił się król, powiesił paź, królewna oszalała.
Zapił się król, powiesił paź, królewna oszalała.


(na podstawie „Był sobie król” J. Porazińskiej)

O autorze

Rocznik ’75. Socjolog z wykształcenia, HR’owiec z zawodu, badacz schyłków dziejów z zamiłowania. Ze słabością do stylowych motocykli, wysokich gór, mocnej kawy, dobrego rocka i klimatów noir. Oraz, rzecz jasna, książek.

Bieżące informacje oraz uwagi i komentarze autora znajdziecie również na Facebooku.

Polecane strony